Waarom ik Zomerweide opnieuw opstartte

De voorbije jaren kreeg ik regelmatig de vraag waarom ik geen zomerweken meer organiseerde.

En eerlijk?

Ik miste ze ook.

Jaren geleden organiseerde ik kleinschalige zomerweken tussen de dieren, de natuur en de rust van het buitenleven.

Wanneer ik vandaag terugdenk aan die jaren, herinner ik mij niet de activiteiten die we deden.

Ik herinner mij de kinderen.

Het meisje dat op de eerste dag liever op afstand bleef kijken.

De jongen die tussen de dieren plots begon te praten.

Het kind dat zei dat het hier eindelijk rustig was in zijn hoofd.

Het kind dat nergens anders op kamp wilde, maar hier wel elke ochtend enthousiast uitstapte.

Doorheen de jaren als therapeut ontmoette ik veel kinderen die niet altijd hun plaats vinden in de drukte van onze maatschappij.

Kinderen die gevoelig zijn.

Kinderen die snel overprikkeld raken.

Kinderen die voortdurend het gevoel hebben dat ze moeten volgen, presteren of zich aanpassen.

Kinderen met autisme.

Kinderen die anders denken.

Kinderen die gewoon even nood hebben aan ademruimte.

En steeds opnieuw merkte ik hetzelfde:

Wanneer de druk wegvalt, wanneer kinderen tijd krijgen, wanneer ze buiten mogen zijn en zichzelf mogen zijn, gebeurt er iets moois.

Niet omdat wij hen veranderen.

Maar omdat ze eindelijk de ruimte krijgen om zichzelf te tonen.

Daarom is Zomerweide nooit een klassiek kamp geweest.

We vullen niet elk minuutje van de dag.

We werken niet met grote groepen.

We proberen niet zoveel mogelijk activiteiten in één week te proppen.

We kiezen bewust voor rust.

Voor natuur.

Voor dieren.

Voor verwondering.

Voor kleine groepjes.

Voor persoonlijke aandacht.

Soms bakken we samen brood.

Soms verzorgen we de dieren.

Soms maken we iets creatiefs.

Soms spelen we urenlang buiten.

En soms gebeurt er eigenlijk helemaal niets.

En net die momenten blijken vaak de meest waardevolle.

Want kinderen hoeven niet voortdurend bezig gehouden te worden.

Ze hebben soms gewoon een plek nodig waar ze zichzelf mogen zijn.

Een plek waar niemand hen vraagt om sneller, luider of beter te zijn.

Een plek waar ze mogen ontdekken wie ze zijn.

Dat is wat ik deze zomer opnieuw wil aanbieden.

Niet het grootste kamp.

Niet het drukste kamp.

Maar een warme plek waar kinderen kunnen landen.

Een plek waar er ruimte is voor rust, natuur, dieren, plezier en verwondering.

Een plek waar kinderen gewoon kind mogen zijn.

💛

Warme groetjes,

Sofia Steeman